انژي هسته اي و دولت هاي سازندگي، اصلاحات و دولت هاي نهم و دهم؟

با سلام عملكرد دولت هاي سازندگي، اصلاحات و دولت هاي نهم و دهم در زمينه ي پيشرفت هاي هسته اي و پرونده ي هسته اي را توضيح دهيد با تشكر

با سلام و احترام. به صورت مختصر پيرامون مهمترين عملکرد هرکدام از دولت هاي سازندگي، اصلاحات و دولت هاي نهم و دهم در زمينه هسته اي مطالبي بيان مي شود. الف)دولت سازندگي: 1. قرارداد تكميل نيروگاه اتمي بوشهر: در دي ماه 1373 قرارداد تكميل واحد يك نيروگاه اتمي بوشهر به صورت مشاركتي بين ايران و روسيه منعقد گرديد. رآكتور مورد توافق با شركت روسي از نوع رآكتورهاي آب سبك تحت فشار با قدرت 1000 مگاوات مي باشد. 2. رآكتور تحقيقاتي صفر قدرت آب سنگين: طراحي و ساخت اين رآكتور از سال 1364 در دستوركار قرار گرفت و كار نصب و راه اندازي نيز در سال 1374 انجام شد. اين رآكتور كه با قدرت 100 وات مي باشد، با هدف آموزش و تربيت نيروي انساني متخصص و كاربرد كدهاي كامپيوتري در زمينه طراحي رآكتورهاي هسته اي ساخته شده است. 3. رآكتور تحقيقاتي مينياتوري: اين راكتور آب سبك كه با قدرت 30 كيلووات مي باشد، در سال 1373 راه اندازي و مورد بهره برداري قرار گرفته است. اين رآكتور با هدف توسعه آموزش علوم و فنون هسته اي، آناليز مواد و تهيه راديوايزوتوپ براي استفاده در فعاليت هاي آموزشي و پژوهشي ساخته شده است. 4. ره اندازي و حفظ فعاليت رآكتور تحقيقاتي تهران: اين رآكتور آب سبك با قدرت 5 مگاوات از سال 1346 راه اندازي و مورد بهره برداري قرار گرفته است. سوخت رآكتور در سال 1372 از درجه غناي بالا به درجه غناي پايين تبديل شد. رآكتور تهران، امكان انجام كارهاي تحقيقاتي پايه در زمينه فيزيك رآكتور، فيزيك نوترون و بررسي اثر پرتوهاي مختلف بر مواد را فراهم مي سازد. همچنين در زمينه آموزش و تربيت نيروي انساني متخصص نقش بسيار مهمي را ايفاء مي نمايد. يكي از اهداف اصلي رآكتور تهران، توليد راديوايزوتوپ هاي مختلف جهت مصارف پزشكي و صنعتي مي باشد. ب) دولت آقاي خاتمي : 1. در سال 1377 قرارداد راه اندازي نيروگاه اتمي بوشهر مورد بازبيني كلي قرار گرفت كه طي آن تكميل نيروگاه به صورت كليد در دست به شركت اتم استروي اكسپورت روسيه محول شد. 2. توافقنامه تهران اين توافقنامه در 29 مهر 1382 برابر با 21 اكتبر 2003 به امضا رسيد و به موجب آن از تأسيسات اتمي ايران بازرسي‌هاي گسترده‌اي به عمل آمد و فعاليت‌هاي مرتبط با غني‌سازي اورانيوم نيز در ايران متوقف شد. در اين مذاكرات رياست هيئت ايراني را حسن روحاني و كمال خرازي بر عهده داشتند. رياست هيئت اروپايي را هم دومينيك دو ويلپن، جك استراو و يوشكا فيشر وزيران خارجه سه كشور فرانسه، بريتانيا و آلمان بر عهده داشتند. 3. توافقنامه بروكسل اين توافقنامه در 4 اسفند 1382 برابر با 23 فوريه 2004 به امضا رسيد و ايران متعهد شد ساخت و آزمايش سانتريفيوژهاي مورد نياز براي غني‌سازي را متوقف كند و اقدام به ساخت قطعات يدكي سانتريفيوژهاي موجود در آن زمان را نيز تعليق كند. در اين مذاكرات رياست هيئت ايراني بر عهده حسن روحاني و رياست هيئت اروپايي بر عهده خاوير سولانا بود. 4. توافقنامه پاريس اين توافق‌نامه در 14 نوامبر 2004 برابر با 17 بهمن 1382 در پاريس بين ايران و 3 كشور فرانسه، انگليس و آلمان به امضاء رسيد و به موجب آن ايران به عنوان اقدامي داوطلبانه در جهت اعتمادسازي و نه به عنوان يك تعهد قانوني پذيرفت كه كليه فعاليت‌هاي مربوط به غني‌سازي و بازفرآوري مانند ساخت، توليد، نصب، آزمايش، سرهم‌بندي و راه‌اندازي سانتريفيوژهاي گازي و فعاليت‌هاي مربوط به جداسازي پلوتونيم را متوقف كند و در عوض اتحاديه اروپا سعي در پذيرش ايران در سازمان تجارت جهاني نمايد. نماينده مذاكره ‌كننده ايران سيروس ناصري به همراه سفيران وقت ايران در پاريس، لندن و برلين بودند، اما هرگز طرف غربي به تعهدات خود در قبال حسن اقدام ايران عمل نكرد. ج) دولت آقاي احمدي نژاد: 1. رآكتور تحقيقاتي آب سنگين اراك: با افزايش طول عمر رآكتور تحقيقاتي تهران و مستعمل شدن تجهيزات و سيستم هاي مختلف آن، همانند ساير رآكتورهاي مشابه در جهان، مي بايست به فكر جايگزيني براي آن بود. از طرف ديگر، نيازمندي هاي روزافزون ايران به راديوداروهاي مختلف جهت مصارف تشخيص و درمان پزشكي و راديوايزوتوپ هاي گوناگون براي كاربردهاي صنعتي و تحقيقاتي و محدوديت هاي مختلفي كه ايران حتي در ارتباط با تهيه و تأمين اين قبيل راديوايزوتوپ ها از منابع خارج از كشور روبرو بوده است، سازمان انرژي اتمي را مصمم به احداث يك رآكتور تحقيقاتي جديد به منظور جايگزيني رآكتور تهران نمود. رآكتور تحقيقاتي جديد از نوع آب سنگين و با قدرت 40 مگاوات بوده و موسوم به IR40 مي باشد. طراحي پايه اين پروژه در سال 2002 كامل شد و عمليات اجرايي ساخت آن نيز كه هنوز ادامه دارد، از سال 2004 آغاز گرديد.[7] 2. پروژه ساغند يزد نمود عيني فعاليت در زمينه استحصال اورانيوم از منابع طبيعي است. تأسيسات موجود در اين كارخانه، اورانيوم را از عمق 350 متري استخراج كرده و سپس در منطقۀ اردكان يزد پس از اعمال فرايندهاي مختلف شيميايي و فيزيكي به كيك زرد تبديل مي كند. آن چه در اصفهان تحت عنوان پروژۀ UCF انجام مي گيرد، تبديل كيك زرد به هگزافلورايد اورانيوم (UF6)، اورانيوم فلزي و اكسيد اورانيوم است. UF6 خوراك اصلي كارخانه غني سازي در نطنز مي باشد. براي توليد ميلۀ سوخت نيز كارخانۀ ZPP در اصفهان در حال ساخت مي باشد.[12] 3. از سرگيري غني‌سازي ايران در 1384 و به دنبال تغيير دولت، اعلام كرد تعليق داوطلبانه غني‌سازي به پايان رسيده ‌است و با فك پلمب، فعاليت‌هاي UCF اصفهان را تحت نظارت آژانس ادامه مي‌دهد. همچنين ايران در ژانويه 2006 در حضور بازرسان آژانس بين‌المللي انرژي هسته‌اي تأسيسات مجتمع تحقيقاتي هسته‌اي نطنز را نيز فك پلمب كرد، اما شوراي امنيت در مارس همان سال به ايران يك ماه فرصت داد تا فعاليت‌هاي هسته‌اي خود را متوقف كند. در آوريل 2006 دانشمندان ايراني موفق به توليد چرخه كامل سوخت هسته‌اي در مقياس آزمايشگاهي شدند و ايران به كشورهاي عضو باشگاه اتمي پيوست. شوراي امنيت در ژوئيه 2006 قطعنامه 1696 را تصويب كرد كه خواستار تعليق غني‌سازي اورانيوم در ايران بود. شوراي امنيت در دسامبر همان سال قطعنامه 1737 را تصويب كرد كه بيشتر فعاليت‌هاي تجاري، مالي، صنايع موشكي و هسته‌اي ايران را براساس بند 41 فصل هفتم منشور ملل متحد، هدف قرار داده بود. اين قطعنامه نخستين سند بين‌المللي حقوقي بود كه فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران را به‌عنوان تهديدي عليه صلح و ثبات منطقه‌اي معرفي مي‌كرد.در مقابل تهران با تأكيد بر بند 4 معاهده ان‌پي‌تي اين اتهامات را غير مستند خواند و خواستار رفتار غير تبعيض آميز با فعاليت‌هاي اتمي خود شد.در سال 2006 گروه 1+5 با حضور كشورهاي آمريكا، فرانسه، انگليس، روسيه، چين و آلمان براي انجام ادامه مذاكرات تشكيل شد.اين گروه در راستاي ادامه فشار بر توقف برنامه اتمي ايران، قطعنامه‌هاي 1747، 1803 و 1835 را نيز تصويب كرد. 4. برگزاري مذاكرات جدي همه جانبه با قدرتهاي بين امللي: - نشست ژنو يك:29تير ماه 87 اولين مرحله نشست 1+5 با ايران در ژنو برگزار شد، موضوع مهم در اين مرحله طرح فريز مقابل فريز (تعليق برابر تعليق) بود كه از سوي 1+5 ارائه شده بود. طرحي كه ايران در مرداد ماه 87 خواستار شفاف شدن آن كه به معناي تعليق توسعه تاسيسات هسته‌اي ايران بود، شد. طرح پيشنهادي فريز مقابل فريز از سوي ايران اجرايي نشد، چرا كه ايران فعاليت صلح آميز هسته‌اي را حق مسلم خود مي‌دانست. - نشست ژنو 2: مهر ماه 88 دومين مرحله مذاكرات ايران و نمايندگان كشورهاي 1+5 برگزار شد. سعيد جليلي در گفت‌وگوهاي خود با خاوير سولانا هماهنگ كننده سياست خارجي اتحاديه اروپا و نمايندگان سياسي 6 كشور در ژنو سوئيس، تاكيد كرد كه جمهوري اسلامي ايران از حقوق حقه خود به هيچ عنوان منصرف نخواهد شد. ايران پيشنهاد كرد كه مذاكرات مبتني بر موضوعات گسترده‌تر و جهاني باشد. - نشست ژنو 3: ايران در پايان اين نشست گفت كه گفت‌‌وگو را در چارچوب راهبرد 2 مسيره (فشار و مذاكره) نمي‌پذيرد. - بيانيه 3 جانبه تهران: در حاشيه نشست گروه 15، 27 ارديبهشت سال 89 بيانيه مشترك ايران، تركيه و برزيل در خصوص تبادل سوخت رآكتور تحقيقاتي تهران به امضا رسيد. روساي جمهور ايران و برزيل و نخست وزير تركيه در تهران طرح تبادل سوخت را تهيه و آن را به آژانس اعلام كردند. در مهمترين بند توافقنامه 10 ماده‌اي آمده بود كه 1200 كيلو‌گرم سوخت اورانيوم كمتر غني‌ شده در تركيه به صورت امانت نگهداري شود، كه در مالكيت ايران خواهد بود و ايران و آژانس امكان نظارت بر آن را دارند، متقابلا نيز گروه وين متعهد مي‌شود 120 كيلوگرم سوخت مورد نياز راكتور تهران را به ايران تحويل دهد. با وجود اين كه گروه وين (آمريكا، روسيه، فرانسه و آژانس) خود مشوق اصلي ميانجيگري تركيه و برزيل شده بودند، اما در نهايت حاضر نشدند تا به توافقنامه تهران متعهد و به مفاد آن عمل كنند. در پي عدم تعهد گروه وين به توافقنامه تهران، ايران تصميم گرفت از آن پس در مذاكرات سياست بسته مقابل بسته را پيش بگيرد و اعلام كرد كه فقط در خصوص موضوعات مشترك گفت‌وگو‌ها را دنبال خواهد كرد. در بسته ايران موضوع هسته‌اي ذكر نشده بود بلكه مباحثي از قبيل امنيتي، منطقه‌اي و ... در آن بود. بر اين اساس در نشستي كه صرفا در خصوص هسته‌اي باشد شركت نخواهد كرد. - نشست استانبول يك: بهمن ماه 89 (2011) نشست گروه 1+5 با ايران به ميزباني استانبول برگزار شد. در دور نخست اين مذاكرات 2 اتفاق مهم رخ داد؛ اول اينكه ايران اجازه نداد غربي‌ها بحث‌هاي خارج از دستور كار گفت‌وگو براي همكاري را مطرح كنند و آنها هم روي اين موضوع اصرار نكردند و دوم اينكه ايران پيشنهادهايي عملي براي همكاري در حوزه‌هايي خاص به 1+5 ارائه كرد و خواستار پاسخ آنها شد. دور بعدي مذاكرات در روز دوم بهمن ماه به پايان رسيد و به دليل ناتواني مذاكره كنندگان غربي از پاسخ به پيشنهادهاي مشخص ايران و طرح مباحث فراتر از دستور كار گفت‌وگو براي همكاري كه در ژنو 3 مورد توافق قرار گرفته بود، اين دور از مذاكرات بي‌نتيجه ماند. جليلي در دور سوم مذاكرات (روز دوم) خطاب به خانم اشتون گفت اگر شما به دنبال خريد زمان هستيد، ما چنين قصدي نداريم و به حقوق و تكاليف خود در چارچوب آژانس بين‌المللي انرژي اتمي پايبند هستيم. -نشست استانبول2: 29 فروردين ماه 91 مذاكرات استانبول برگزار شد. در پايان نشست يك روزه استانبول 2، كاترين اشتون مسئول سياست خارجي اتحاديه اروپا رسما از حق هسته‌اي ايران سخن گفت. سعيد جليلي دبير شوراي عالي امنيت ملي ايران نيز گفت كه طرفين توافق كردند با دستور كار گفت‌وگو براي تدوين يك مداليته جامع در بغداد مذاكره كنند. هيئت‌هاي شركت كننده در مذاكرات ايران و 1+5 در استانبول در پايان دو دور مذاكره توافق كردند كه دور بعدي مذاكرات در 23 مي – خرداد - در بغداد برگزار شود. در مجموع طرفين كه گفت‌وگوها را پس از 15 ماه توقف از سر گرفته بودند را مثبت ارزيابي كردند. - نشست بغداد: سوم خرداد، 23 مي 2012، ادامه گفت‌وگوهاي 1+5 با ايران بر اساس چارچوبي كه پس از نشست استانبول از سوي نمايندگان اشتون و جليلي تهيه شده است دنبال مي‌شود. با وجود اينكه همگان نشست استانبول را مثبت ارزيابي ‌كردند، مذاكرات بغداد نشان داد كه طرف غربي گروه 1+5 به هيچ عنوان حاضر نيست گامي در جهت اعتماد سازي بردارد و صرفا مي‌خواهد از ايران امتياز بگيرد و عملا نتيجه از اين دور حاصل نشد و ادامه مذاكرات به مسكو موكول شد.همزمان با برگزاري مذاكرات ديپلماتيك ايران و 1+5 نشست فني و حقوقي تهران و آژانس اتمي نيز جريان داشت. بر اساس گزارش آبان ماه يوكيا آمانو مديركل آژانس بين المللي انرژي اتمي در آبان 90 و طرح ادعاهاي مطالعاتي كه ديگر تبديل به اتهامات مطالعاتي شده است، اول خرداد 91 آمانو راهي تهران شد و در خصوص بازديد از سايت نظامي پارچين با مقامات ايراني گفت‌وگو كرد. در ادامه نيز پيش از مذاكرات مسكو دور ديگري از مذاكرات ايران و آژانس بين‌المللي انرژي اتمي 19 خرداد 91 بر سر بازديد از سايت نظامي پارچين در وين برگزار شد، اما باز هم به نقل از نمايندگان آژانس نتيجه‌اي حاصل نشد. (بازرسان اين آژانس با وجود اين كه در سال‌ 2004 و 2005 از سايت پارچين بازديد كرده‌اند اما تاكنون نيز نتوانسته‌اند مدركي دال بر گرايش نظامي هسته‌اي ايران در سايت پارچين پيدا كنند). انعكاس اظهارات نمايندگان آژانس در فضاي حاكم بر رسانه‌هاي غربي كاملا مشهود بود. جوسازي و جنگ تبليغاتي از سوي غربي‌ها بر سر عدم پذيرش بازرسي از سايت نظامي پارچين از سوي ايران، تا آستانه نشست مسكو دنبال شد. پيش از نشست مسكو وزير امور خارجه روسيه به ايران سفر كرد تا به قول خود در خصوص سوريه با مسئولان ايراني صحبت كند، هر چند كه همگان بر اين امر واقف بودند كه موضوع هسته‌اي ايران و مذاكرات مسكو اگر بحث نخست لاوروف با مسئولان ايراني نبود، اما اهميت كمتري از موضوع سوريه نداشت. - نشست مسكو:29خرداد - 18 و 19 ژوئن، هفتمين مرحله مذاكرات ايران و گروه 1+5 روي ميز مسكو دنبال شد و اين انتظار وجود داشت كه روسيه با ارائه دستور كاري مشخص روند گفت‌وگوها را هدايت كند. پايان روز بلند مسكو هم پايان مذاكرات ايران و 1+5 را رقم نزد و 2 طرف اين بار در انتظار برگزاري نشست هاي كارشناسان فني و معاونان خود در13 تير وبه ميزباني استانبول براي فراهم كردن زمينه برگزاري نشستي ديگر ماندند. كاترين اشتون مذاكره كننده ارشد گروه 1+5 در پايان دو روز مذاكرات فشرده 2 طرف با اعلام اين كه «فاصله عظيمي بين مواضع دو طرف وجود دارد» افزود: «اما در نهايت به اين توافق رسيديم كه سطحي براي كار كارشناسي تعريف كنيم تا به گروه 1+5 كمك كند حرفهاي ايران را بفهمد و حرفهاي ما را هم به آنها بزند.» سعيد جليلي نيز در پايان مذاكرات مسكو گفت: «ديدگاه‌هايمان صريح و واضح بيان شد. تأكيد كرديم غني سازي اورانيوم حق مسلم ملت ايران است. غني سازي براي مصارف صلح‌آميز در همه سطوح حق مسلم است. آنها امروز در معرض يك انتخاب هستند كه بخواهند از مسيرهاي بن بست گذشته خارج شوند و در مسيري كه همكاري با ملت ايران است، گام بردارند.» مذاكره كننده ارشد ايران ادامه داد: «هيچ منطقي براي مقابله با مسير پيشرفت ملت ايران وجود ندارد. اميدواريم اين فرصت موجب شود آنها بتوانند با استفاده از بحث‌هاي جلسات كارشناسي مسير صحيح را انتخاب و از مسير بن بست گذشته خارج شوند. آمادگي داريم در جلسات كارشناسي، هم به لحاظ فني و هم به لحاظ حقوقي و سياسي با منطق روشن حقانيت مواضع ايران را به خصوص در فعاليت‌هاي صلح آميز هسته‌اي بيان كنيم.» يكي از مهمترين ويژگي‌هاي گفت‌وگوهاي مسكو اين بود كه هيئت ايراني بيشترين زمان اين دور از مذاكرات را به خود اختصاص داد تا ديدگاه‌هاي خود را به طور تفصيلي براي طرف مقابل تشريح كند. با توجه به همين موضوع بود كه ديپلمات‌هاي كشورمان با تاكيد بر حق ايران براي غني‌سازي اورانيوم، به طور مستدل و با استفاده از اسناد حقوقي، مباني رفتار 1+5 در قبال ايران از جمله قطعنامه‌هاي شوراي امنيت را به چالش كشيدند تا به طرف غربي ثابت كنند بسياري از خواسته‌هاي آنها خلاف و غيرقانوني است از اين رو بايد متوقف شود. علاوه بر اين موضوع،‌ بر اساس توافقات استانبول 2 و گفت‌وگوي معاونان دو طرف در ژنو، ايران چارچوب جامعي را به طور دقيق به طرف غربي ارائه كرد. البته اين چارچوب در بغداد نيز ارائه شده بود، اما در مسكو به طور تفصيلي و دقيق در اختيار نمايندگان شش كشور درگير در مذاكرات با ايران قرار گرفت كه شامل پنج محور اصلي بود؛ 1. اصول راهنماي مورد توافق دو طرف، 2. اهداف، 3. موضوعات، 4. ساختار شكلي فرآيند گفت‌وگوها و 5. گام‌هاي متقابل دو طرف كه بايد برداشته شود. ويژگي اين دور از مذاكرات اين بود كه مباحث، محتوايي و سنگين بود و جدي‌تر و فراتر از هميشه مطرح شد. همين امر موجب ناتمام ماندن گفت‌وگوها شد چراكه طرف مقابل براي بررسي ايده‌هاي تفصيلي ايران كه به صورت مكتوب ارائه شده بود، نياز به زمان داشت. از اين رو بود كه بحث بيشتر درباره نظرات ايران به جلسات كارشناسي موكول شد تا با توجه به ماحصل اين نشست‌ها، درباره برگزاري دور بعدي مذاكرات ايران و 1+5 تصميم‌گيري شود. بدين ترتيب ماراتن مذاكرات مسكو نيز پايان يافت، درست با همان نتيجه‌اي كه مذاكرات استانبول و بغداد پايان يافته بود، ادامه مذاكرات در آينده؛ با اين تفاوت كه در اين دور، حتي مكان بعدي نيز مشخص نشده بود. آلماتي 1: در روزهاي 8 و 9 اسفند 91 ميزبان مذاكرات هسته‌اي شد. قزاقستان كه براي ميزباني انتخاب شد نزديك به 40 سال تجربه غني سازي و فروش سوخت هسته اي به كشورهاي خارجي را دارد. كشوري كه قرار است به بانك سوخت هسته‌اي مبدل شود. به اين ترتيب اين كشور انحصار پذيرش مازاد توليد كشورهاي صاحب فن آوري غني سازي را خواهد داشت. بر همين اساس بود كه شبكه «فاكس نيوز» آمريكا در خبري اعلام كرد كه كشورهاي غربي انجام مذاكرات هسته اي ايران و گروه 1+5 در قزاقستان را به فال نيك مي گيرند، زيرا اين كشور (قزاقستان) در سال 1990 ذخاير هسته اي خود را تحويل روسيه داد و امروز اميدوار است كه تبديل به بانك سوخت هسته اي براي برخي از كشورها مثل ايران شود. البته اين گمان‌زني در حالي بود كه متقابلا اين انتظار هم وجود داشت كه غرب در گام نخست حق غني سازي اوارنيوم را براي ايران به رسميت بشناسد. - نشست‌هاي فني در استانبول: نشست فني كارشناسان هسته‌اي ايران و غرب كه در استانبول و 13 تيرماه برگزار شد و 4 مرداد نيز به عنوان زمان نشست علي باقري و هلگا اشميت، معاونان سعيد جليلي و كاترين اشتون، رايزنان هسته‌اي ايران و 1+5 تعيين شد.پيش از برگزاري اين نشست مايكل مان، سخنگوي كاترين اشتون در بيانيه‌‌اي گفت كه معاونان جليلي و اشتون درصدد هستند تا بررسي كنند چگونه اختلاف‌هاي طرفين را مي‌توان كاهش داد. هدف اين نشست بررسي چگونگي كم‌كردن شكاف‌هاي موجود در مواضع طرفين و چگونگي پيشبرد اين فرايند رو به جلوست. آلماتي 2: روز جمعه 16 فروردين 1392 (5 آوريل 2013) در شهر آلماتي قزاقستان آغاز شد. با توجه به بيانيه هاي طريفين، به نظر ميرسد سران مذاكره كننده تصميم گرفته اند مذاكرات با ايران را تا بعد از انتخابات رياست جمهوري ايران متوقف كنند.[1] [1] براي مطالعه بيشتر رك: سايت ايران هسته اي www.irannuc.ir؛ در بيان تاريخچه مذاكرات اخير از گزارش خبرگزاري فارس نيز استفاده شده است.

دیدگاه ها

ارسال ديدگاه جديد

(لطفا از درج سوال در ديدگاه ها خودداري فرماييد براي طرح سوالات خود به اين آدرس مراجعه فرماييد)

محتویات این فیلد به صورت شخصی نگهداری می شود و در محلی از سایت نمایش داده نمی شود.
  • آدرس های وب و ایمیل به صورت اتوماتیک به لینک تبدیل می شوند.
  • تگ های مجاز : <a> <em> <strong> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd> <br>
  • خطوط و پاراگرافها به صورت اتوماتیک جدا سازی می شود.
  •  

 

کد امنیتی
این سوال برای آزمایش کردن شما است که آیا شما یک بیننده واقعی ( انسان ) هستید و یا یک رایانه برای ساخت اسپم .
19 + 0 =
دو عدد را جمع کنید و وارد کنید . به عنوان مثال 1+3 را باید 4 وارد کنید .